Vakantie in Amerika

Een terugblik naar mijn fantastische reis langs de oost-kust van Amerika. Samen met mijn vriend vloog ik naar Boston en hebben we naast deze mooie havenstad ook New York, Philadelphia en Washington aangedaan. Een vakantie om niet te vergeten.

Advertenties

I’m glad it’s finally hot enough to complain how hot it is

074-1Het is alweer een paar dagen mooi weer. Rond de 28 graden. Dan weet je wel hoe laat het is. Jong en oud rukt massaal uit richting de kustlijn. Bleke ledematen die al maanden geen zonlicht hebben gezien, worden zonder omhaal uit hun jasje bevrijd en ongegeneerd tentoongesteld. En natuurlijk komt zonnend Nederland in verschillende gradaties. Zo heb je de zorgzame huismoeder. die met 3 kids en een tas vol bolletjes pindakaas en chocopasta de hele dag snottebellen zit te vegen onder een parasolletje. Ook heb je de fanatieke types die enkel komen om flink te bakken. Bewapend met olie en speedo rollen ze om 9 uur sharp hun handdoekje uit. Rond een uur of 11 zijn ze zo vuurrood dat je bang bent dat ze het eind van de dag niet zullen redden. Bij de strandtenten aan het zwarte pad is het vooral zien en gezien worden met afgetrainde en zongebruinde lijven. De polderversie van Ibiza zal ik maar zeggen. Om 11 uur zijn alle luxe bedden bezet en ligt menig verveelde Millennial de ganse dag te flaneren onder het genot van veel te dure alcoholische versnaperingen.

Maar wat alle Nederlanders met elkaar gemeen hebben, is dat we ontzettend veel klagen. We klagen over het zand, over de zon, over de wolken, over de wind, over de warmte, over de temperatuur van het water, over de bediening, over de strandbedjes, over het gebrek aan strandbedjes en ga zo maar door. Het is nooit goed. Je begint je bijna af te vragen waarom we ons in hemelsnaam massaal richting het strand begeven als het er toch allemaal zo rot is? Toch staat dit klagen los van het strand en is het iets dat we overal doen. Het verbindt ons namelijk. Net als Italianen zich verbonden voelen door goddelijk eten en eigenlijk alle landen ter wereld door enige landelijke cultuur, zoeken wij Nederlanders toenadering bij elkaar door een lekker potje te zeiken. Om vervolgens toch weer te zeggen: ‘Aah wat was het heerlijk op het strand, he?! Het is waardevol voor ons Nederlanders, want het is precies datgene dat de hopeloze huismoeders, fanatieke tanners en verveelde Millennials met elkaar verbindt.

If your actions inspire others to dream more, learn more, do more and become more, you are a leader.

Een halfjaar werkervaring op doen na je studie bij een grote organisatie als marketeer evenementen, doordat je iemand kan vervangen tijdens haar zwangerschapsverlof. Perfect! Deze mogelijkheid kwam op mijn pad en ik had zelf eigenlijk nog geen idee in wat voor functie ik mijzelf zag. Dus vanaf maart begon ik met mijn eerste officiële baan. Ik schreef promotionele teksten en bedacht activiteiten om deelnemers te werven naar de workshops, congressen, seminars en voorlichtingsbijeenkomsten die het bedrijf organiseerde. Leuk werk, in een leuk team. Maar een tijdelijke functie. Dus ogen open, oren open en kijken of er eventueel een plaats in de organisatie vrij komt en blijven zoeken naar vacatures.

Na een aantal maanden aan het werk te zijn, bleek de projectmanager ook zwanger te zijn. Een babyboom op de afdeling evenementen! Verhalen van collega’s versterken denk ik de wens van anderen. Het moest zo zijn denk ik maar, want ik kreeg een hele mooie kans. Ik mocht blijven. En ja wel, in de rol van projectmanager. Na 6 maanden als marketeer gewerkt te hebben en onderdeel te zijn van de afdeling Evenementen, werd ik nu opeens teamleider/projectmanager van Evenementen. Een hele mooie ervaring om gelijk als starter al in een leidinggevende functie te zitten. Maar ook een spannende ervaring, omdat je nu leidinggevende bent van de collega’s met wie je nauw hebt samengewerkt. Een perfect moment om mijn leidinggevende vaardigheden te ontwikkelen en te ontdekken. Ik moet toch hetzelfde gezag krijgen als degene die ik nu vervang. Naast deze leidinggevende rol heb ik ook een overkoepelende coördinerende functie bij de organisatie van de evenementen.

Ik werkte nauw samen met de teamleidster in mijn vorige functie, daardoor was het overnemen van haar taken al een stuk makkelijker en wist ik wat mij te wachten stond. Maar alsnog kom je voor verrassingen te staan. Het werk van een leidinggevende gaat niet altijd over rozen. Verschillende karakters waar je mee moet samenwerken, deadlines die behaald moeten worden en het coachen van collega’s kunnen soms voor spanning zorgen. En als net afgestudeerde 24 jarige die soms moet zeggen aan werknemers hoe ze iets moeten aanpakken, wordt ook niet altijd fijn gevonden. Maar dat maakt het werk wel weer uitdagend. Ik leer ontzettend veel hoe ik bepaalde dingen moet aanpakken en bedenk samen met mijn eigen manager ook wat de beste manier zou kunnen zijn.

Helaas is dit natuurlijk weer een tijdelijke functie, maar een mooie aanvulling op mijn cv en een mooie ervaring. Van student naar carrièrevrouw. Ik hoop het, het begin is er!

What i love most about my home is who i share it with.

couples-living-togetherSinds een paar weken woon ik samen met mijn vriend. Het werd wel eens tijd want we zijn al 7 jaar bij elkaar. Het grootste ding waar ik aan moet wennen is natuurlijk het feit dat we altijd samen zijn en ondanks dat we al zo lang een relatie hebben,  vind ik dat toch spannend. Voorheen kon ik mij gewoon terugtrekken wanneer ik even ‘ruimte’ nodig had en dan zagen we elkaar later weer.

Een gevaar van het ‘altijd samen zijn’ is natuurlijk dat je elkaar wel ziet/spreekt, maar eigenlijk niet echt 100% aandacht aan elkaar besteed en veel buiten de deur met vrienden doet. Daarnaast werkt mijn vriend ook in het theater, waardoor hij ook vaak avonden weg is. Wij bespreken dan ook hoe onze week eruit ziet om ook een dag of avond te kunnen plannen om écht samen iets te kunnen doen. We noemen het nu “date night”. Eigenlijk precies zoals we dat vroeger ook deden: dates plannen. Tegelijkertijd zorgen we er ook juist voor dat we genoeg onze eigen vrienden zien, want dat blijft natuurlijk ook belangrijk.

Dan heb je het hoofdstuk ‘vrienden’ nog. Eerst kon ik met mijn vriendinnen een film kijken en andere meisjesachtige dingen doen en mijn vriend had game/bier/whatever-jongens-doen avondjes met vrienden, maar dat is nu wel iets lastiger. Zoiets doen we natuurlijk nog steeds maar we proberen dan meestal er voor te zorgen dat de ander dan ook wat gepland heeft. Voordeel is juist ook dat het ook heel gezellig is om meer betrokken te worden bij de andere groep. Tuurlijk, je kent elkaars vrienden wel maar je leert ze toch anders kennen wanneer ze ook bij ‘jou’ in huis komen.

Maaaar de conclusie is dat het vooral super leuk is om samen te wonen! Je wilt graag bij diegene zijn en dat ben je op deze manier het meest. Wanneer je thuis komt van een lange dag weet je dat er altijd iemand is waar je je ei bij kwijt kan. Ik een heeeeel tevreden samenwonende.

All you need is love. But a little chocolate now and then doesn’t hurt

Gister was de commercieelste dag van het jaar, namelijk Valentijnsdag. De dag van de liefde. Al de hele week waren mensen toch wel met deze dag bezig. Ook al zeiden mensen om mij heen ‘Nee, wij doen nooit wat met Valentijn, elke dag moet toch speciaal zijn’ waren ze toch soort van nieuwsgierig wat anderen dan wel of niet met valentijn doen. Ik ben zelf ook altijd nieuwsgierig hoe andere mensen deze dag aankleden. Misschien was het dit jaar dan net iets anders, omdat het natuurlijk ook Carnaval is, maar deze dag blijft me toch ook altijd boeien. Ook het verschil tussen vrouwen en mannen met deze dag. Het deed me heel erg denken aan een filmpje die ik een tijd geleden had gezien van een cabaretier. Hij had het in zijn show over vrouwen met Valentijnsdag. Ik heb nog op youtube lopen zoeken naar dit filmpje, maar ik kan het helaas niet meer terugvinden. Het grappige aan dit filmpje (ook al wil je niet als vrouw over één kam geschoren worden, maar stiekem heb ik wel heel erg hard gelachen) is dat hij het heeft over het verschil tussen mannen en vrouwen met Valentijnsdag. Tuurlijk gaat het niet altijd zo, maar ik kan begrijpen dat dit toch wel vaak voorkomt.  Vlak voor Valentijnsdag kan je de vraag krijgen van je vriend, of jullie dit jaar wat aan Valentijnsdag doen of de vraag krijgen wat je voor Valentijn wil hebben. Nee mannen dit zijn niet de juiste vragen. Waarschijnlijk zal een vrouw een meer nonchalant antwoord geven van: ‘nee ik hoef niets met Valentijn hoor’. Maar let op, dit is een hint, die niet elke man zal begrijpen. Ik merk het vooral aan mezelf. Stiekem hoop ik toch wel op een verrassing, de hopeloze romanticus die ik ben. Zelf vind ik het ook altijd wel leuk om iets liefs of grappigs te geven, wat bijvoorbeeld alleen Mijn vriend en ik zullen begrijpen. En dan hoop ik toch wel dat mijn vriend ook zo denkt, maar je wil hem alleen niet voor het blok zetten. Dus geef je maar zo’n antwoord, in de hoop dat je vriend toch wel de hint zal begrijpen. Eigenlijk heel geniepig, maar niets is leuker om toch iets liefs kleins te krijgen. En ook al is het misschien nog leuker dat zo’n verrassing op een andere dag zou gebeuren, wanneer je het bijvoorbeeld totaal niet verwacht. Maar kleine verrassingetjes (ook met Valentijn) zijn nou eenmaal fantastisch in een relatie. Ik heb deze dag stiekem altijd wel leuk gevonden. Ik heb nu al bijna zes jaar met mijn vriend, dus er zijn al flink wat valentijnsdagen met elkaar voorbij gegaan. Maar zelfs toen ik geen vriend had, blijft een Valentijnsdag toch een dag waar iets mee gedaan moet worden. Vroeger ging ik met vriendinnen romantische comedies kijken en konden we flink wat chocola naar binnen werken. Oh wat vonden we ons zelf zielig zonder vriend. Ik geef gewoon de schuld aan al die verdomde romantische comedies. Het blijft gewoon leuk om bijvoorbeeld een lieve kaart te ontvangen met een lieve tekst of een boeket rozen. Zo viel gister een grote kaart op mijn deurmat met daarop ‘Ik hou van jou, met heel mijn hart’ met een lief geschreven tekst aan de binnenkant. En gister, omringd door andere stellen, zijn mijn vriend en ik op de commercieelste dag van het jaar heerlijk uit eten geweest. De dag van de liefde hoeft geen groot spektakel te zijn, maar een klein verrassingetje en gewoon gezellig samen zijn, daar is nog nooit iemand aan dood gegaan. 

You have to kiss a lot of frogs before you find your prince

Een tijdje terug schreef ik over het boek Fifty Shades of Grey, het niet literaire en ook naar mijn mening slecht geschreven boek. Maar toch liet ik mij meeslepen door de tumblr_n0jo1rO6Qn1t515nco1_500welbekende hype en heb ik de eerste twee delen van deze trilogie helemaal uitgelezen. Ik was nieuwsgierig, omdat om mij heen iedereen helemaal idolaat was van het boek. Ook al sprak het hele erotische gedeelte van dit boek mij totaal niet aan, ik vond het toch interessant om te weten te komen hoe de mannelijke hoofdrolspeler Christian Grey zo kan zijn en hoe hij zo geworden is. Aan het derde boek ben ik toch maar niet begonnen, want hoe nieuwsgierig ik ook was, het boek bleef slecht geschreven.
Maar gister kwam de film van het boek uit en uiteraard nieuwsgierig als ik ben zat ik natuurlijk ook weer in die zaal bij de ladies movie night omringd door vrouwen die allemaal vooraf al druk over de film aan het discussiëren waren. ‘Zouden ze die seks scenes uit het boek allemaal in deze film hebben gestopt?’. ‘We zullen vast niet veel zien, want het is een Amerikaanse film’. Grappig om te horen hoe iedereen ook weer een andere invulling van de film bedacht. Sowieso is de sfeer natuurlijk heel anders als je met allemaal vrouwen om je heen zit, je merkt om je heen dat iedereen een beetje giechelig is. Ik betrapte mijzelf er ook op dat ik het een soort van spannend vind, wat ik straks dan op het grote doek zal zien. Tijdens de film zelf blijft dat spannende en giechelige gevoel ook aanhouden, vooral omdat die chemie tussen de hoofdrolspelers heel sterk is. De manier hoe de hoofdrolspeelster de rol neerzet als het onzekere, verlegen maar ook eigenwijze meisje, Anastasia Steele, is ontzettend leuk om te zien. Er zitten heel wat grappige stukjes in de film, waar de zaal met vrouwen constant om moet lachen. Met commentaar uit de zaal ‘hij houdt de hele tijd zijn spijkerbroek aan’ zien we de vele seksscenes die natuurlijk uit deze film niet konden ontbreken. Ook mij verbaasde het hoeveel naakt je zag voor toch wel Amerikaanse begrippen. Maar hoewel ik ook niet van dit soort erotiek houdt, moet ik zeggen dat het mooi verfilmd is. De toch wel aantrekkelijke gecaste man die de rol van Christian Grey op zich heeft genomen, laat soms naar mijn gevoel wat steekjes vallen omdat ik hem in zijn rol niet altijd even geloofde. Ook zijn er wat sterke zinnen uit het boek totaal weggelaten wat Christian Grey juist mysterieus moet maken en dat vind ik missen bij deze film. Het einde vond ik wel sterk, maar wanneer je goed in de film zit houdt de film op, open einde! Voor de kijkers natuurlijk een misser op dat moment, maar vanuit het commerciële oogpunt goed bekeken. Ongetwijfeld gaan alle boeken van Fifty shades verfilmd worden en kunnen de fans volgend jaar weer genieten van deze films. Of ik de tweede film dan ook ga zien? Natuurlijk! De film is niet heel goed, maar wel vermakelijk. Ook is het geen straf om nogmaals naar Christian Grey te kijken en open eindes triggeren nou eenmaal om verder te kijken.